Dit zijn onze paarden:

Vidar, aardepaard (28 mei 2004) is een Fjord die als 5-jarige bij ons is gekomen. Hij heeft een zwaar eerste levensjaar gehad. Hij heeft een aantal paardenmarkten en -handelaren van dichtbij gezien. Toen hij een jaar oud was, was hij ondervoed en had hij darmwormen en hoefzweren. Toen kreeg hij een fijn baasje. Hij groeide bij haar en met een andere jonge hengst op aan de Uiterwaarden van de Waal in de Betuwe. Toen hij drie was en het tijd werd om ingereden te worden, is hij verkocht aan een familie. Zij hebben hem laten beleren bij de Tinkerboerderij in Overijssel. Hij was wat te sterk voor de kinderen van de familie: hij is tijdens een dressuurwedstrijd wel eens de ring uitgerend en ook in het bos ging het wel eens mis.
Sinds juli 2009 woont hij bij ons. Hij is de basis van onze kudde,  Vidar leert de kinderen rijden zonder zadel, hij is goed in grondwerkoefeningen en vrijheidsdressuur, hij loopt voor de step en de slee en hij kan een sprongetje maken. Hij heeft zich ontwikkeld tot trotse, zelfbewuste ruin en hij neemt zijn taak in de kudde en in de kinderlessen serieus. Hij is geduldig en behoedzaam met de kinderen.

Foxy, waterpaard, (19 juni 2010), is een E-pony (1.57). Ze woont sinds 24 augustus 2017 bij ons. Haar vorige eigenaresse wilde graag een meer natuurlijke woon- en werkplek voor haar. Via onze toenmalige gezamenlijke dierenarts maakten we kennis. Omdat Weidelief net verhuisd was en de kudde zich weer moet zetten naar de nieuwe situatie, wilde ik eigenlijk geen nieuw paard. Maar ze bleef rustig en vriendelijk aandringen, ik ging bij Foxy kijken en... was meteen verkocht. Wat een beauty en wat een zacht karakter! Ze is dressuur gefokt, getraind voor de cross en dol op springen. Ze moest eerst wennen aan het buitenleven in de kudde, wat zowel vrijheden als verantwoordelijkheden met zich meebrengt. Algauw leerde ze dat het heerlijk is om aan een lange teugel door het bos te draven met haar neus in de bladeren. Ze heeft een goeie positie in de kudde; niemand pakt haar eten af, behalve Vidar natuurlijk.

Foxy doet graag mee in de kinderlessen; ze is een goed schoolpaard geworden. Door haar verslechterde gezondheid zet ik haar (tijdelijk) niet meer altijd in voor de rijlessen. We bekijken per week wat ze wil en kan doen.

Donna, houtpaard, een D-pony, New Forest, geboren op 1 januari 2000 (1 januari is niet de echte dag, maar dat zetten fokkers in het paspoort als ze alleen het geboortejaar weten). Donna woont sinds 9 oktober 2011 bij ons. Ze is een goed schoolpaard geworden. Ze heeft tot haar 12e als manegepaard gewerkt bij Rijmaaran in Drenthe. Ondanks haar traditionele achtergrond heeft ze het Natural Horsemanship goed onder de knie. Ze is heel ijverig en dat maakt haar wel eens ongeduldig.

Springen, galopperen en buiten rijden deed ze als de beste. Jammer genoeg begint haar lijfje nu stram en pijnlijk te worden. De kinderen noemen haar het "oma-paard". Als je de leeftijd van de paarden in mensen-jaren wil weten, dan doe je de leeftijd van het paard x 3. Donna zou dan al bijna 80 zijn! Ze mag bij ons oud worden en aangeven of en wat ze wil doen. Het liefste gaat ze mee als wandelpaard. Haar ervaring met buitenritten maakt het heel veilig en vertrouwd voor de andere paarden die meegaan. Ze heeft nu een coachende rol voor de kudde.

Cindy, houtpaard, staat ingeschreven in het Welsh stamboek, maar ze lijkt veel meer op een Kaspisch paard. Ze heeft het formaat van een B-pony (1.20). Ze is geboren in 1999. Sinds 28 september 2016 woont ze bij ons. Ze had al (te)veel meegemaakt voordat ze bij ons kwam en moest wel het één en ander verwerken voordat ze helemaal gelukkig kon zijn. Dat is wel gelukt. Ze is een geweldige aanvulling voor de lessen als wandelpaard. Ook kan ze goed meedoen in het mentuig, als de kinderen willen skeeleren of steppen. Ze is dol op Shaqir en Dancer.
Haar leeftijd maakt wel dat ze niet meer zo goed ziet en hoort. Ook moet ze bijgevoerd worden en ze heeft een deken nodig in de koude periodes om op gewicht te blijven. Daar houden we graag rekening mee. Ze is ons andere "oma-paard". Op de linkerfoto is Cindy het liggende paard. Op de rechterfoto laat ze zich lekker poetsen, terwijl ze eet.

Shaqir, metaalpaard, (12 oktober 2006) is een Kaspisch paard ter grootte van een A-pony, 1.16 meter hoog. (Op de linkerfoto het staande paard). Sinds 25 september 2020 woont hij bij ons. Kaspische paarden zijn geen pony's, ook al zijn ze klein van stuk. Oorspronkelijk komen ze uit Iran. Shaqir is geboren en getogen op Levend Landgoed NOVA in Eext, Drenthe. Hij had daar al voor mooie nakomelingen gezorgd en hij was beleerd voor de wagen. Hij had al een poosje niet zoveel meer te doen, dus toen ik op zoek ging naar een póny voor mijn jongste leerlingen zei Nanda: "ik heb precies het goede páárd voor je"! Hij is de andere ruin in ons gezelschap en een knap setje met Cindy en Dancer. Hij doet graag mee met lessen in de rijbak en het weiland: vrij springen, grondwerk en obstakelparcoursen kan hij heel goed. Hij is erg gevoelig voor prikkels, waardoor zijn "spanningsemmertje" snel volloopt. Hij gaat daarom alleen mee op buitenwandeling als we met de hele kudde naar buiten gaan.

Dancer, hout/aardepaard, een d-pony, is een New Forest merrie (14 mei 2016). Ze woont sinds 31 juli 2023 bij Natuurijk Paardleiden. Ze had al wedstrijden gedaan en is aan veel gewend. Ook heeft ze een zoon, die bij haar vorige woonplek woont. Dancer gaat graag mee naar buiten. Ze is van nature extravert en vol energie en bravoure. Dat betekent dat ze niet zo snel bang is en soms een beetje heftig in haar gedrag, omdat ze zó graag wil meedoen, dat het soms iets teveel is. Gelukkig kennen we dat al van Donna. Dancer is een welkome aanvulling op de kudde omdat ze de boel op stelten zet. Nooit een saaie dag met Dancer in de buurt!

IN MEMORIAM

Helaas zijn er ook al paarden overleden sinds de start van Natuurlijk Paardleiden in 2009. Ze blijven voor altijd onderdeel van onze verhalen.

Charly de Shetlander

Op 1 juni 2016 is Charly overleden. Hij is net geen 13 geworden. Maar we hebben veel en goede herinneringen aan hem. Zo wilde Charly altijd wel graag gedragen worden als hij mee naar buiten moest. Helaas voor hem deed ik dat niet, daarom ging hij af en toe in de remmen. Dan heb je 250 kilo graniet aan de grond genageld staan. Charly was de eeuwige baby. De kinderen konden wel op zijn rug zitten en een beetje rijden, maar een rij-pony werd hij niet meer. Te laat ingereden en teveel aardepaard, denk ik. Eten was zijn grote hobby en dat is hem noodlottig geworden: hoefbevangenheid.

Lees hier het verhaal afscheid van Charly

Joya de Arabier

Joya (16 april 1989-24 maart 2018), een Western getrainde Arabier met wedstijd-ervaring die het grootste deel van zijn leven op stal had gestaan voordat hij bij ons kwam. Hij genoot zichtbaar van het buitenleven toen hij op zijn 19e bij ons in Drenthe ging wonen. Al kostte het wel enige tijd voordat hij eraan gewend was. De eerste winter wilde hij graag 's nachts op stal. De tweede winter was hij er met geen stok meer in te krijgen. Hij had de laatste jaren een eigen schuilstal met uitloop, een dikke deken met halsstuk en veel slobber om op gewicht te blijven. Joya was heel lief en vooral heel betrouwbaar. Hij was lief voor jong en oud, ervaren en onervaren. Joya kon het met alle paarden goed vinden die het hem niet moeilijk maakten. Als er een gast-paard bij hem in de wei kwam te staan, dan was er geen enkele strijd.

Hij mocht bijna 29 jaar worden!

Lees hier het verhaal afscheid van Joya

Julia de Shetlander

Julia (14 juni 1994-20 maart 2020) was een mini-shetlander. Ze was samen met haar zoon Charly gezelschapspony voor een fokpaard, voordat ze bij ons kwamen wonen. Julia werd niet bereden, wel was ze fokmerrie. Charly was haar laatste kind.

Toen Julia en Charly pas bij ons woonden braken ze geregeld uit, tot wanhoop van ons en de buren. Nadat ze een tijdje bij een andere pony in de wei hebben gestaan, die in afwachting was van een nieuw maatje (paarden mogen niet alleen zijn), zijn ze daarna om de één of andere reden nooit meer uitgebroken!

Jammer genoeg is Julia bij ons gekomen met een kuchje dat sindsdien is uitgegroeid tot chronische bronchitis. Toen er op haar 25ste een longontsteking bij kwam en de antibiotica niet aansloegen, moesten we helaas afscheid nemen.

Lees hier het verhaal afscheid van Julia

VERHUISD: Weidelief het Reinlands Trekpaard

Weidelief (8 maart 2003) is een Reinlands Trekpaard. Haar kracht is gedrag spiegelen. Ze heeft (op haar voorwaarden) al menig volwassene geholpen op een manier die voor mij niet eens altijd zichtbaar is. Ze doet "iets" bijzonders.
Haar andere kracht is paarden opvoeden. Ze is een hele goede surrogaatmoeder. Charly had het goed bekeken: toen Julia haar hart aan Vidar gaf, ging hij op zoek naar een nieuwe mama en hij vond een hele goeie. Ook Donna heeft een hoop van haar geleerd.

Alhoewel ze de kleuren van een Haflinger heeft, is ze dat niet. Dit soort paarden wordt gebruikt om boomstammen uit het bos te slepen. Weidelief heeft een iets andere achtergrond. De meeste tijd heeft ze in de wei doorgebracht met andere paarden, nadat ze van een stoeterij in Duitsland was gekomen.. Ze was nauwelijks beleerd toen ze bij ons kwam wonen maar ze had wel al nare dingen meegemaakt met mensen. Na verloop van tijd wilde ze niet meer getraind worden en echt dol op mensen (met uitzondering van Mirre, die toen nog vlakbij ons woonde) is ze nooit geworden. Sinds augustus 2017 woont Weidelief bij Mirre. Ze hebben het daar enorm naar hun zin met elkaar. Sinds 2024 is Weidelief met pensioen en daar geniet ze enorm van.