VERHALEN, GEDICHTEN EN TEKENINGEN

TERUG CONTACT

 

Powerpoint presentatie van Layla, het zusje van Malou

Verhaal van Nicole (9):

Titel: paarden

Paarden zijn boeiende dieren. Ze zijn groot, sterk en heel mooi. Het is leuk om uit te vinden wat ze willen zeggen en waarom ze op een bepaalde manier reageren. Om dat te begrijpen moet je heel veel met paarden omgaan. Een vrouwelijk paard heet merrie, en een mannelijk paard noemt men hengst. De naam voor een paardenbaby is veulen. Veel paardenrassen komen in verschillende kleuren voor, bijvoorbeeld als schimmel, zwart of bruin.

Ongeveer 60 miljoen jaar geleden begon de lange geschiedenis van de ontwikkeling van het paard. de naam van het oerpaard is eohippus. dat is Latijn en bekent paard van het morgenrood. De ontwikkeling tot ons tegenwoordige paard duurde vele miljoenen jaren. Paarden hebben hele grote ogen, waarmee ze overdag en s nachts goed kunnen zien. de ogen van een paard liggen aan de zijkant van het hoofd,zodat het paard bijna rondom zich kan kijken. In de oren van een paard zitten heel veel kleine spiertjes. Het gehoor van een paard is heel scherp en daarom zijn paarden gevoelig voor geluid. ze kunnen veel hogere en lagere tonen horen dan mensen. Je hebt vast wel eens een paard horen hinniken. Zo begroeten paarden elkaar,maar het kan ook een waarschuwing zijn voor de kudde zijn. Een ander onderdeel van hun taal is het snuiven. Met dat geluid laten ze merken dat ze bang zijn.
Klaar!!!!!!!

Verzonen verhaal van Patricia (9):
Titel:Donna
Donna stond gewoon een beetje in de wei lekker gras te eten van het en zonnetje genieten, ze liep een beetje rondt en ging even later lekker een galopje doen door de wei. Opeens kwam Sylvia er aan Donna galoppeerde zo hardt ze kon naar Sylvia toe en ze zag ook nog eens worteltjes in een bak en dat werd haar teveel ze rende zo hard ze kon naar Sylvia toe, dat werd iets te hardt want de andere paarden hoorden haar galopperen dus keken ze allemaal tegelijk op toen zagen ze de bak ook ze gingen achter Donna aan naar Sylvia toe, Donna had het wedstrijdje galop gewonnen maar dat zal een groot deel komen door dat Donna een voorsprong had! Uiteindelijk waren ze er allemaal en zaten heerlijk te eten van de worteltjes die Sylvia rondgestrooid had. Aan het einde van het lekker eten gingen ze allemaal een galopje doen de een bokte en de ander galoppeerde het was een drukte van jewelste daarom bleef Sylvia lekker nog even kijken!
Bij mij thuis
Wat moet ik doen? Vroeg ik aan mijn Moeder Anita. Geen idee! Zei Anita terug. Ik weet het wel! Zei Hans. Wat dan? Vroeg ik. In je boomhut spelen! Riep Hans blij. Ja, goed idee zeg! Riep ik terug en ik rende naar mijn boomhut. (dat buiten is!) Toen was ik in mijn boomhut. Ik keek over een hekje dat aan de boomhut vast zat daar zag ik Donna, Vidar, Weidelief, Julia, Charly en zelfs… JOYA! Ze galoppeerden wat ze konden ik dacht: ik vindt dit wel leuk ik blijf even kijken!
Paar minuutjes later.
Was ik het zat om zo alleen te zitten en te kijken ik dacht: laat ik eens naar Sylvia gaan en kijken met Sylvia! Ik liep na het gedag zeggen van mijn ouders naar Sylvia toe toen ik op het fiets paadje liep zag ik dat mijn ouders met mijn 2 zussen die Aniek en Sharon heten mij uitzwaaiden, ik zwaaide terug en liep verder. Even later was ik op het terrein van Sylvia en riep dus Sylvia. Ik vond Sylvia niet dus riep maar door en riep maar door ik dacht: ik roep nog 1 keer en als ik dan nog geen stem van Sylvia hoor dan ga ik naar huis dus ik riep en ik hoorde: JA? Oh, de stem van Sylvia dus ging ik de kant van Sylvia’s stem op. Daar zat ze, ook te kijken naar hoe de paarden dolden in de wei. Ik zei, o, zit jij ook te kijken! Ja zei Sylvia ik zit ook te kijken leuk ik zat in mijn boomhut te kijken! Maar ik begon me te vervelen dus ging ik naar jou toe! Oke nou kom zitten! Zei Sylvia uitnodigend. Bedankt! Zei ik en ging zitten.
Een paar minuutjes later
Nou, dit duurt wel lang! Zei ik met een zucht.
Ja, inderdaad! Zei Sylvia. Net op het moment dat Sylvia ’Ja, inderdaad’
Zei stopten de paarden met dollen. EINDELIJK! Riep ik. We stonden allebei op en ik vroeg aan Sylvia: mag ik Donna poetsen? Ja, hoor! En ik pakte de poets spullen en Donna’s halster en een halster touw zette de poets spullen op de grond bij de poets plaats neer en liep naar Donna deed Donna haar halster om met een beetje moeite maakte haar vast aan het halster touw en liep met haar uit het weiland ik zette Donna vast aan een grote ring dat aan de muur vast zat en deed daar de lijdtouw doorheen en even later stond ik Donna te poetsen en Donna stond vast aan een halster touw dat aan een grote ring vast stond. Terwijl ik aan het poetsen was vond ik hier en daar wat wondjes. Toen kwam Sylvia eraan ik zei tegen Sylvia dat ik best wel veel wondjes op Donna’s lijf had gezien en Sylvia zei: je weet toch dat er hier en daar in het leven van een paard wat ruzies voorkomen? Nou, dit komt dus door zo’n ruzie! Zei Sylvia. Ja maar dit zijn een Beetje vreselijk veel wondjes en ik zag op een wondje dat het bloed eruit stroomde rende naar het wondje toe en zei: SYLVIA KOM! Ik begon te huilen ik zei: je moet de veearts bellen Sylvia kom pak je telefoon! Ik ga eerst even kijken of het wondje echt zo erg is! zei Sylvia troostend. Ze liep naar mij en het wondje toe en bekeek het aandachtig. En zei even later: laat de veearts toch maar even komen!
Paar minuutjes verder
Stond Sylvia aan de lijn met de veearts. Ze zei: hallo, dokter van der Burg hoe gaat het? Veel klanten? Dokter van der burg zei: ja hoor, met u erbij 91! Veel hé? Ja, erg veel meneer! Maar ik heb een vraagje zou u zo spoedig mogelijk naar ons kunnen komen op M.R J.B. kanweg 20? Vroeg Sylvia netjes aan dokter van der Burg. Zo spoedig mogelijk? Ja, heel graag want ik heb hier een ernstige prikkeldraad wond aan de pony van mijn buurmeisje! Op haar kond! Riep Sylvia. Oke, ik kom eraan! Zei de dokter. En de telefoon ging uit. Hij komt eraan zei Sylvia. Oke. snikte ik. En Sylvia begon me te troosten en zei: het komt goed meisje echt waar!
Toen de veearts er was
Nou, deze wond is inderdaad wel een beetje ernstig! Zei dokter van der Burg. Goed dat u mij hebt ingeschakeld! Zei de veearts. Want je pony heeft vastgezeten aan het prikkeldraad! Zei de veearts met een ernstige stem tegen mij. Ik begon weer te huilen en besloot naar huis te gaan omdat ik het niet langer kon aanzien. In huis zag Aniek mij op de stoep lopen ze zwaaide enthousiast naar mij ik zwaaide terug met een blik alsof er iemand dood was Aniek zag dat en rende naar buiten, ze pakte me vast liep met me naar haar kamer en vroeg: wat is er? Ik legde het hele verhaal uit en Aniek schrok heel erg en zei: wat vreselijk voor je! En pakte m’n hand heel stevig vast. Ik liep met een verdrietig gezicht naar beneden en ging bij het raam kijken op de hoop dat ik wat kon zien mama kwam binnen en vroeg met een blij stemmetje: hoe staat het mij? Goed. Zei ik verdrietig. Je moet het eerlijk zeggen hoor! Zei ze met een lach in haar stem. Dat doe ik ook. Zei ik zonder toon in mijn stem. Wat is er meisje? Vroeg Anita. Het maakt jou toch niks uit! Riep ik jij houd niet van paarden! Maar ik hou wel van jou als jij problemen hebt kun je het me altijd vertellen! Riep Anita. Nou. Begon ik. Ik zat Donna te poetsen en ze had veel wondjes en toen zag ik een wondje met bloed! Nou goed? Schreeuwde ik. Ik ging naar mijn kamer schreef wat er met Donna was gebeurt in mijn dagboek en ging liggen ik dacht: Zal het ooit nog goed komen met Donna? Daarna dacht ik: Ja, natuurlijk komt het goed het is geen dodelijke ziekte! Er zit alleen maar zo’n klein dingetje in d’r lijf! Niks aan de hand! Dacht ik nogmaals. Toen kwam mijn mama binnen ze zei: Sylvia had net gebeld! Ze zei dat Donna eerst volgende zaterdag naar het dierenziekenhuis word gebracht daar gaan ze dat dingetje weghalen uit haar lijf die operatie duurt ongeveer een half uur! Je mag kijken als je wild! Ik dacht na: Als ik nou flauw val in dat zieken huis want ik mocht kijken, dacht ik. Ja, ik ga mee! Zei ik even later ’t is tenminste mijn pony. Oke ik zal Sylvia bellen! Nog even 1 vraag want eh… ik weet niet of je het wil Sylvia wou het even weten als je het niet wou ze ze dat gewoon tegen de veearts zeggen maar als je het niet wil moet je nog een maand wachten! Nou, donna moet slapen tijdens die operatie en van die slaap pillen word ze drachtig! Dus wat wil je? Vroeg mijn moeder. Nou, zei ik en dacht na ik ik ik denk dat ik gewoon met die zaterdag door wil gaan! Zei ik. Oke! Zei mijn moeder da’s goed!
Op zaterdag
Ik liep naar Sylvia toe en ging gelijk naar de oprit, inderdaad zoals ik dacht stond daar de trailer al met Donna erin, net op het moment dat ik bij Donna wou gaan kijken kwam veearts jan van der burg eraan. Hij zei: Ga maar niet kijken want ze is erg druk ze weet natuurlijk niet waar ze is! Inderdaad, dat kan ze niet weten! Sylvia kwam eraan ze zei: kom laten we instappen! Oke! Riep ik. En ging de auto in. Ongeveer een uur later stonden we in de operatie kamer. De dokter zei: lig! En Donna ging liggen want dat was nodig met de operatie! Ik vroeg aan Sylvia fluisterend: heb je Don dat aangeleerd? Ja! Zei Sylvia. En de operatie begon ik stond te kijken met een heel raar gezicht een geïnteresseerd.
Een half uur later
Zo, die operatie is gemaakt. Zei de dokter. Oke, eh… is ze drachtig? Vroeg ik. Ja, ze is zwanger. Zei de dokter.
11 maanden later
Patricia! Riep mijn moeder. Ja, zei ik. Sylvia belt! Oke, kom eraan! Zei ik. En nam de telefoon aan. Hallo, met Patricia! Zei ik. Hoi, Donna! Zei Sylvia haastig. Wat is er met Donna? Vroeg ik met een angstige stem. Donna ze bevalt! Riep Sylvia. Oh, ik was even stil. En gaf toen de telefoon aan mama en rende naar Sylvia. Toen ik daar was was het veulen er al het was een hele mooie zwarte. Gaan we hem houden? Vroeg ik. Ja, ten 1e het is een meisje en ten 2e hoe noem je haar? Ik noem haar ehh… Lady! En oke leuk dat het een meisje is! toen ik weer keek zag ik dat het veulen al bij Donna dronk!

Einde!!!!!!!!!!!!!!!!


Tekening van Tessa (12):

Tekening van Julia:

Tekening van Tessa:

 

Een super lief mailtje voor Vidar, door Malou (14):

Jij bent de wind onder mijn vleugels
Ik zie jou galopperen over de heuvels

Heb jij wel door dat je mijn held bent?
Dat is zoiets dat niet snel went

Alles doen we samen
Dat doen we al jaren

Jouw naam staat in mijn hartje geschreven
Dat is altijd al zo gebleven

2 mooie ogen kijken mij aan
Ze lijken te zeggen onze band is echt geen waan

Vanaf de verte hoor ik jou al hinniken
Sommige mensen staan dan dom te grinniken

Jij bent echt een paard apart
Ik hou van jou met heel mijn hart

Samen zijn wij 1
Zonder jou ben ik alleen

Vidar jij bent zo bijzonder
Jij bent gewoon MIJN wonder<3
Xxx malou

Tekening van Julia (7, zusje van Anna):

Waargebeurd verhaal: De ren- en valpartij in het bos (door Madelief, 13)
Het was een mooie dag, ik was net aangekomen in bij Sylvia en de paardjes. Ik liep naar de bak om eens kijken bij Donna, een pony die een paar weken geleden hier gekomen was. Ik dacht bij mezelf:" Met dat paard kun je ver komen, Sylvia". Toen liep ik naar het weiland. Eerst was de les van Nicole, en ik zou later samen met Malou het bos in gaan. Nicole ging springen op Donna, wat echt geweldig ging. Donna deed het heel goed en voor de nog wel kleine Nicole was het ook heel knap. Toen ging ik dus met Malou naar het bos, ik op Donna en Malou op Vidar. Donna reed heerlijk en na wat stap en draf ging ik over het lange stuk ook nog even in galop. Donna brieste het uit en ze leek het heerlijk te vinden. Ze was heel braaf en ik had haar helemaal onder de controle. We stapten daarna nog een groot stuk door het bos, ze was echt de hele tijd superbraaf. Toen gingen we weer terug over het lange stuk, en toen gebeurde het...

Donna stond opeens stil en begon ineens te snorken. Ik stelde haar gerust en ze liep weer een stukje. Toen opeens, het ging echt heel snel, schoot ze er vandoor. Eerst in galop, toen ging ze over in rengalop. Ik was heel rustig, en ik stelde Donna gerust. Ik vond haar eerlijk gezegd niet zo overweldigend. Toen werd ik paniekerig. Ik vond het een beetje vreemd, waarom ging ze zo hard door? Ik werd bang en ging tegen Donna schreeuwen dat ze nu echt eens moest stoppen. Zonder resultaat natuurlijk. Toen zag ik dat het niet meer uit angst was, het was gewoon lolligheid. En toen zag ik het grootste probleem, Vidar rende er achteraan. Omdat Vidar rende, rende zij natuurlijk ook door. Toen dacht ik:"dit gaat niet lukken, ik moet van Donna af". Dat had ik goed geraden, want op dat moment had Donna er genoeg van dat ik op haar rug zat en ging bokken. Ik deed net alsof ik afsteeg, wat nogal moeilijk was aangezien ik in rengalop zat en er een beugel was afgebroken. Ik viel op de grond en ik was aardig overstuur. Na een tijdje stond ik op en liep ik terug naar Malou en Sylvia. Ik hoopte dat Malou zich niet had bezeerd toen ze van Vidar viel. Gelukkig waren het alleen wat blauwe plekken. Maar Sylvia was er wat erger aan toe, ze heeft toen een hersenschudding opgelopen. Patricia was er ook bij om naar Donna te kijken, maar liever niet naar dit. Ze fietste snel naar de wei, om de paardjes te bekijken en daar stonden ze, in de wei. De zadels hingen scheef en de teugels waren over hun hoofd gevallen. Gelukkig had Malou's vader ze zien aankomen, gepakt en in de wei gezet. Dat was gelukkig het einde van het heftige avontuur in het bos....

Tekeningen van Madelief (13):

Waargebeurd verhaal: Ongelukje in het bos (door Malou, 14)
Op een mooie zomerse dag gingen Sylvia ik en madelief met Donna en Vidar het bos in madelief die kan zelf al rijden en ik ook wel maar Sylvia had mij met een touw vast het was echt heel leuk we gingen naar de speel weide en madelief en Donna Gingen kleine stukjes draven maar Donna had niet zo heel veel Zin om te draven maar ondanks dat deed hij heel goed mee we waren op de terug weg en toen schrok Donna ergens van ( we weten nog steeds niet van wat ) en sprong opzij En rende weg Vidar dacht oh ! Donna schrikt nou moet ik met haar mee!!!! Dus rende er achter aan Sylvia sleurde er achter aan en ik zat er op te hobbelen ik kon eigenlijk niks anders doen dan er af springen dus deet ik dat maar wand ik wist dat Vidar wel naar huis toe zou gaan en Donna hem wel zou volgen en Sylvia die lieve schat hielt mij vast totdat ik er af was madelief zat ondertussen nog op Donna Sylvia riep naar madelief PROBEER DONNA TE STOPPEN DAN STOPT VIDAR OOK WEL maar dat lukte niet echt wand Donna begon te bokken en bokte madelief er af Sylvia en ik hinkten verder toen vonden we de teugels van Vidar en even later de stijgbeugel van Donna dus madelief moest hier ook ergens zijn en ja! Daar kwam ze aanlopen en vertelde het verhaal dat Donna haar er af had gebokt MAAR de paarden moesten ook nog ergens zijn en die waren al bijna thuis mijn vader was al thuis en Sylvia hat Ingrid al gebeld en evert (mijn papa) die zag die paarden aankomen rennen.en die was op de weg gaan staan en heeft ze tegen gehouden. en heeft ze in de wij gezet .toen was Evert in de auto gestapt en is ons gaan zoeken en wij liepen al op het fietspad Sylvia die ging wel lopend naar huis en madelief en ik die stapten in de auto en reden naar Sylvia's huis en hebben daar nog iets gegeten en gedronken
Ik en madelief hadden een paar schrammetjes op gelopen en Sylvia die had een hersenschudding opgelopen dus hadden we de weekenden erna geen les maar daar na ging het gewoon weer goed

Gedicht (door Quirine Brinkman)
"Een paard is een paard
een koe is een koe
wordt je als paardenfluisteraar ooit moe?"