Paardenwelzijn

Wat betekent "Natuurlijk" in Natuurlijk Paardleiden?
Ons standpunt: de paarden leven en werken met ons, maar ze zijn ons niets verschuldigd (ze hoeven niet iets te doen, omdát wij ze houden). Het is onze verantwoordelijkheid om de paarden een manier van leven te geven die zo dicht mogelijk aansluit bij hun natuur: de soort-specifieke behoeften. Natuurlijk is niet: "volgens de natuur". Immers,de paarden kunnen zich niet voortplanten, geen eigen kudde samenstellen en niet gaan en staan waar ze willen. Ook kunnen ze niet bepalen wat, waar, hoe en wanneer ze eten. Wandelen aan een halster en bereden worden zijn aangeleerde vaardigheden ten behoeve van mensen.

De manier waarop de paarden leven bij Natuurlijk Paardleiden is gebaseerd op het idee van de Paddock Paradise van Jamie Jackson en de uitbreiding daarop: Passive Physio van Sharon May Davis.

Hoe gaat dat bij Natuurlijk Paardleiden?

Voeren
Het hooi en bijvoer wordt op verschillende tijden, plaatsen, manieren en hoogtes aangeboden voor de variatie. De paarden krijgen bijvoeding met zo min mogelijk suiker, granen en zetmeel, want dat is niet gezond voor paarden. Uiterlijk iedere vier uur krijgen ze hooi. Zo kan ik zorgen dat ze niet te lang zonder eten staan in verband met maagzweren; daar zijn paarden gevoelig voor. 's Nachts is dat een uitdaging. Paarden slapen 's nachts niet en kunnen niet zonder hooi staan. Dat hebben we opgelost door middel van hooizakken, hooirekken en een apparaat die een doorgang open kan laten gaan, zodat er hooi beschikbaar komt, als we zelf liggen te slapen: de Feed-X gate timer.

Vaste groep
De paarden staan in een vaste groep met vriendschappen en onderlinge duidelijkheid. Er is een goede verdeling tussen ruinen en merries. Iedere zomer komt altijd hetzelfde paard vakantie vieren bij ons. Hij komt later ook bij ons met pensioen. Ook al heeft het steeds bijna een jaar geduurd voordat hij er weer is, hij wordt steeds weer (en steeds sneller) opgenomen in de groep. Hij behoudt zijn vaste plek. Hij leert de regels van onze kudde jaar na jaar beter.

Omgevingsverrijking
De paarden staan altijd buiten in een ruime paddock. Met  schuilstallen, zand- en betonnen paden, heuveltjes en andere obstakels, een droge ligplek en paardenspeelgoed. Er zijn twee weilanden waar ze regelmatig de benen kunnen strekken. Dat kunnen ze in de paddock ook, maar het is altijd leuk om even flink te rennen en te bokken als je naar een andere plek "mag".


Lichaamstaal en stress-signalen lezen
Alle leerlingen, ook de allerjongsten, leren de lichaamstaal en stress-signalen van een paard (h)erkennen. We lezen zo goed mogelijk de lichaamstaal van de paarden en we laten de paarden merken dat we het belangrijk vinden dat ze ons "vertellen" wat ze (niet) nodig hebben of (niet) willen.

Autonomie
Dit gaat over keuzes kunnen maken. Dat is heel belangrijk voor paarden die in een omgeving leven waarin ze weinig zelf kunnen bepalen, omdat de wereld nou eenmaal is ingericht voor mensen. Paarden zijn goed in staat om aan te geven of ze mee willen doen met de les, of ze een deken op willen of even geen vliegenmasker nodig hebben. Omdat de paarden weten dat we naar ze "luisteren", geven ze nog veel meer aan, zoals: "één van de paarden is niet fit, kun je even gaan kijken?" of: "we willen graag naar de wei" Meestal doet Vidar dit door indringend naar één van ons te gaan staren, maar dat verschilt wel per paard: de oudste, meest ervaren, merrie gooit bijvoorbeeld een voerbak op de grond als ze het tijd vindt voor iets lekkers. Ons gastpaard Bahim schopt net zo lang tegen een paal, totdat iemand hem geeft wat hij wil. Als het maar werkt, toch?

Les-activiteiten
De paarden hebben een taak ten behoeve van mensen in de vorm van educatie, coaching, wandelen, grondwerk en soms rijden. Die taak mag niet koste gaan van hun welzijn; het moet juist een verrijking zijn. Tijdens een wandeling bijvoorbeeld hebben de paarden een verandering van omgeving, ze kunnen de benen strekken en grassen, kruiden en blaadjes eten die niet in de wei staan. Als de paarden bereden worden (in principe níet), dan letten we op dat een ruiter niet te zwaar is voor dat paard (maximaal 13% van het normale lichaamsgewicht van het paard of pony) en we houden rekening met de omstandigheden zoals warmte, onweer, ijzel en vuurwerk. We rijden altijd zonder bit, sporen, zweep en hoefijzers. Als een paard het nodig heeft, dan gebruiken we wel hoefschoenen. Die kunnen na de buitenrit weer uit, namelijk. Paarden gaan altijd sámen op buitenrit, want ze vertrouwen het meeste op elkaar voor hun veiligheid.

Gezondheid
De dierenarts, paardentandarts en hoefsmid komen regelmatig om de gezondheid van de paarden in de gaten te houden. Twee paarden hebben gebitsproblemen (EOTRH) en twee paarden hebben hoefproblemen. De andere paarden krijgen dan meteen een periodieke controle. De gemiddelde leeftijd ligt hoog in deze kudde, dus de dierenarts komt tegenwoordig iets vaker helaas.

Training
De paarden worden getraind op een positieve manier met voerbeloningen en zo min mogelijk druk. Clickertraining, positieve bekrachtiging, Intrinzen en R+ zijn benamingen die hierbij horen. Echter, ook tijdens deze positieve trainingen ontkomen we niet volledig aan het gebruik van druk; we moeten namelijk eerst een "vraag stellen" om een antwoord te kunnen krijgen. Dat antwoord wordt onmiddelijk beloond, al bij de kleinste poging. Dat geeft de paarden de motivatie en het vertrouwen dat nodig is om meer aan te bieden. Dat vervolgens ook weer beloond wordt. Zo blijft het leuk voor beide partijen.